จะบอกว่ามันนานแล้วน่ะ
แต่อ่านทีไรก็ซึ้งง่ะ
การพบกันของเราเกิดขึ้นโดยบังเอิญ ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน ครั้งล่าสุดผมได้ยินเสียงของคุณ ประมาณ1ปีที่แล้ว คุณรุ้มั้ยว่าผมรุ้สึกยังไง? ผมรุ้สึกกระสับกระส่ายทุกครั้งที่ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา และนี่ก็เป็นเหตุที่ทำให้ผมรุ้สึกชอบคุณ และคิดถึงคุณ ผมลืมตอนที่เราเจอกันครั้งแรกไปแล้ว แต่ผมยังคิดถึงคุณตั้งแต่ตอนนั้นมา มันทำให้ผมนอนไม่หลับ คุณรอที่จะพบผมด้วยรึป่าว? และในที่สุดผมก็รวบรวมกำลังใจเพื่อจะไปหาคุณ ผมลืมไปแล้วว่าต้องรอคอยนานแค่ไหน จนผมเห็นคุณเดินตรงมาหาผม คุณน่ารักมาก ทำให้ผมใจเต้นรัว ผมรุ้สึกอยากจะวิ่งไปบอกคุณว่า นี่ผมเองนะ แต่ผมไม่กล้า ทำได้แค่เพียงมองคุณอยุ่ไกลๆ ผมไม่อยากจะเชื่อว่าหลังจากระยะอันยาวไกล ผมได้เดินไปหาคุณและแนะนำตัวเอง คุณยิ้มให้ผม โลกเต็มไปด้วยหิมะโปรยปรายและคุณก็เหมือนนางฟ้า ผมไม่รุ้ว่าต้องทำตัวยังไง ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคุณ คุณรุ้มั้ย? คุณยังจำของขวัญที่ผมให้คุณได้มั้ย?
ผมเขียนไดอารี่มาเป็นปี เต็มไปด้วยคราบน้ำตา น้ำตาแห่งความสุข เพราะผมรุ้ว่าหัวใจเรา 2 คนเป็นเหมือนกัน และวันนึง คุณพูดว่า" เราไม่ควรจะเจอกันอีกแล้วนะ" หลังจากนั้น ผมก็ได้แต่รอโทรศัพท์ รอคุณโทรมาหาผม ผมไม่กล้าที่จะโทรหาคุณ สำหรับผม ผมคิดว่าคุณอาจจะกังวลเมื่อได้ยินเสียงผม 1ปีได้ผ่านไป ผมคิดถึงคุณแทบบ้า หัวใจผมไม่สามารถจะลืมคุณได้ ผมคิดถึงคุณมากๆ
ทำไมวันั้นคุณถึงพูดแบบนั้น คุณไม่ได้รักผมใช่รึเปล่า? หรือมีเหตุผลอื่น? คุณลืมจดหมายผมแล้วเหรอ? คุณคิดถึงผมสักนิดมั้ย? ผมเก็บมันไว้ไม่อยู่แล้ว ผมเดินไปที่โรงเรียนคุณ เห็นแต่ผู้คนหน้าตาไม่คุ้นเคย ทันใดนั้น ผมก็เห็นรอยยิ้มคุณ คุณยิ้มได้ยังไงในขณะที่ผมกำลังปวดใจ? ผมอยากตาย และคุณก็ยังสามารถหัวเราะได้? ผมอยากตะโกนบอกคุณ แต่ผมไม่กล้า และทันใดนั้น อาจารย์ก็เดินมาถามผมว่าผมมองหาใคร ผมบอกว่า"ผุ้หญิงที่ผมรักอยุ่ที่นี่ครับ"และผมก็ชี้ไปที่คุณ อาจารย์ก็เลยช่วยเรียกคุณ และมาบอกผมว่า "เธอบอกว่าเธอไม่รุ้จักคุณ" แล้วน้ำตาผมก็ไหล แต่ก็พยามกลั้นมันไว้ ผมหวังว่าคุณคงแค่โกหก ผมเฝ้ามองคุณจากนอกประตู และผมก็ออกมาเดินไปที่บ้านคุณ มันผ่านไป1ปีแล้ว ตั้งแต่ผมได้ไปที่นั่น และผมก็ไปแค่ครั้งเดียว รอคุณอยุ่ข้างนอก 1 ชม...3 ชม...5 ชม.. และในที่สุด เวลา4ทุ่ม คุณก็ยังไม่กลับบ้าน ผมไม่มีโอกาสที่จะได้พูดกับคุณเลย และผมก็ออกมา นั่งรถเที่ยวสุดท้ายกลับบ้าน
Credits: คลับ เย็นตา4
ผมเขียนไดอารี่มาเป็นปี เต็มไปด้วยคราบน้ำตา น้ำตาแห่งความสุข เพราะผมรุ้ว่าหัวใจเรา 2 คนเป็นเหมือนกัน และวันนึง คุณพูดว่า" เราไม่ควรจะเจอกันอีกแล้วนะ" หลังจากนั้น ผมก็ได้แต่รอโทรศัพท์ รอคุณโทรมาหาผม ผมไม่กล้าที่จะโทรหาคุณ สำหรับผม ผมคิดว่าคุณอาจจะกังวลเมื่อได้ยินเสียงผม 1ปีได้ผ่านไป ผมคิดถึงคุณแทบบ้า หัวใจผมไม่สามารถจะลืมคุณได้ ผมคิดถึงคุณมากๆ
ทำไมวันั้นคุณถึงพูดแบบนั้น คุณไม่ได้รักผมใช่รึเปล่า? หรือมีเหตุผลอื่น? คุณลืมจดหมายผมแล้วเหรอ? คุณคิดถึงผมสักนิดมั้ย? ผมเก็บมันไว้ไม่อยู่แล้ว ผมเดินไปที่โรงเรียนคุณ เห็นแต่ผู้คนหน้าตาไม่คุ้นเคย ทันใดนั้น ผมก็เห็นรอยยิ้มคุณ คุณยิ้มได้ยังไงในขณะที่ผมกำลังปวดใจ? ผมอยากตาย และคุณก็ยังสามารถหัวเราะได้? ผมอยากตะโกนบอกคุณ แต่ผมไม่กล้า และทันใดนั้น อาจารย์ก็เดินมาถามผมว่าผมมองหาใคร ผมบอกว่า"ผุ้หญิงที่ผมรักอยุ่ที่นี่ครับ"และผมก็ชี้ไปที่คุณ อาจารย์ก็เลยช่วยเรียกคุณ และมาบอกผมว่า "เธอบอกว่าเธอไม่รุ้จักคุณ" แล้วน้ำตาผมก็ไหล แต่ก็พยามกลั้นมันไว้ ผมหวังว่าคุณคงแค่โกหก ผมเฝ้ามองคุณจากนอกประตู และผมก็ออกมาเดินไปที่บ้านคุณ มันผ่านไป1ปีแล้ว ตั้งแต่ผมได้ไปที่นั่น และผมก็ไปแค่ครั้งเดียว รอคุณอยุ่ข้างนอก 1 ชม...3 ชม...5 ชม.. และในที่สุด เวลา4ทุ่ม คุณก็ยังไม่กลับบ้าน ผมไม่มีโอกาสที่จะได้พูดกับคุณเลย และผมก็ออกมา นั่งรถเที่ยวสุดท้ายกลับบ้าน
Credits: คลับ เย็นตา4
edit @ 2006/10/22 08:37:23
